Stanisław Majorek był wybitnym trenerem, który kształtował pokolenia zawodników i trenerów w polskiej piłce ręcznej. Urodził się 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej koło Tarnowa. Jego kariera trenerska obejmowała nie tylko reprezentację Polski, ale również kluby takie jak Stal Mielec i Unia Tarnów.
W 1976 roku doprowadził kadrę narodową do brązowego medalu igrzysk olimpijskich w Montrealu. To osiągnięcie na zawsze wpisało się w historię polskiego sportu. Ale to nie koniec jego sukcesów — czwarte miejsce na mistrzostwach świata w 1974 roku i szóste miejsce w 1978 roku również świadczą o jego umiejętnościach.
Wczoraj, z głębokim smutkiem, Polski Związek Piłki Ręcznej ogłosił: „Nie żyje Stanisław Majorek.” W swoim oświadczeniu podkreślono jego znaczenie dla polskiej piłki ręcznej: „Z głębokim smutkiem żegnamy Stanisława Majorka — wybitnego trenera i jedną z najważniejszych postaci w historii polskiej piłki ręcznej.”
Majorek był odznaczony Krzyżem Kawalerskim w 1976 roku oraz Krzyżem Oficerskim w 2004 roku za swoje zasługi dla sportu. Jego pasja i zaangażowanie pozostaną częścią sportowej tożsamości Polski.
W lipcu 2022 roku jego gwiazda została umieszczona w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie — to symboliczne uznanie dla jego wkładu. Rodzina oraz bliscy otrzymali szczere wyrazy współczucia od Polskiego Związku Piłki Ręcznej: „Rodzinie i Bliskim składamy szczere wyrazy współczucia.”
Co dalej? Obserwatorzy i eksperci przewidują, że jego spuścizna będzie inspirować przyszłe pokolenia trenerów oraz zawodników. Stanisław Majorek zapisał się złotymi literami w historii polskiego sportu.
